DWD-MediaDWD-Media

informatief / betrokken / overzichtelijk

Twee Moerstraatse vriendinnen samen tweehonderd jaar

Moerstraten is een gezond dorp zo lijkt het als je hoort dat 2 vriendinnen een dag na elkaar 100 jaar worden. Op 13 januari werd Dien van Bergen-Raats 100 jaar en een dag later, op 14 januari, maakte To Hagens-Beijaarts de eeuw vol.

 

Beide dames wonen al lang niet meer in Moerstraten, want Dien, die officieel Dimphna heet, verhuisde naar Heerle en To kwam in Wouw terecht. Beide dames vierden in beslotenheid hun eeuwfeest, want vanwege corona kon het niet op een grootste manier gevierd worden. Bij To Hagens werd een metershoge pop met een rozet met 100 jaar naast de woning geplaatst. Ze kreeg 100 rode rozen met in het midden één witte, stapels kaarten en als klap op de vuurpijl een filmpje met kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen met tussendoor oude foto’s. Ook burgemeester Han van Midden kwam op bezoek. To Hagens-Beijaarts werd op 14 januari 1921 geboren in een boerderij in ’t Laag bij Moerstraten. In het dorp was ze vooral bekend, omdat ze jarenlang achter de tap in café De Bakker stond. In mei 1945 trouwde ze met Willem Hagens die als bakker bij zijn broer werkte. Op haar 95ste verjaardag keerde ze nog een keer naar het café terug en liet zien dat ze het bier tappen niet was verleerd: een glas met twee vingers schuim! Na hun trouwen begonnen ze in Moerstraten met een ijssalon en je kon er ook friet halen. In 1953 stopte Koos Lammers met zijn café en To vond dat ze toen zelf wel een café konden beginnen. ,,We moesten wel een vergunning hebben en die heb ik toen na wat studeren zelf maar gehaald”, vertelde ze. In 1972 stopte het echtpaar Hagens met het café en na het overlijden van haar man verruilde To de auto voor de fiets en ondernam allerlei tochten. De Elfstedenfietstocht, de Vierdaagse van Assen en Leontien Ladies Ride staan op haar erelijst. Naast fietsen was wandelen haar favoriete ontspanning en geen kleine stukjes, want ze liep 2 keer de Vierdaagse van Nijmegen en de driedaagse van Tokyo. Zelfs nu gaat ze nog regelmatig op stap, weliswaar met de rollator, maar de dagelijkse boodschappen bij Jumbo doet ze nog steeds. Om toch iets van snelheid te houden, is ze fan van Max Verstappen. Ze mist geen race en zijn bolides staan voor de TV als Max moet rijden. Dochter Maria vertelde over haar: ,,Ze kan goed alleen zijn, weet wat ze wil en is nog steeds zelfstandig. Heeft een positieve instelling, is een doorzetter en geeft nooit op. Een van haar spreuken is: Moeilijk gaod’ok!”

Dien van Bergen-Raats

Dien van Bergen werd woensdag 13 januari honderd jaar. Zij woont nu in Blankershof in Oud Gastel en op haar verjaardag plantte ze samen met burgemeester Bernd Roks van de gemeente Halderberge een eeuwboom in de tuin van het seniorencomplex. Het geheim van zo oud worden noemde ze: Gezond leven.

Zij werd geboren op ‘De Maai’ en bezocht slecht één jaar de school in Moerstraten. Toen ze 13 was, moest ze van school en gaan werken als hulp in de huishouding bij café De Maai. In dat café ontmoette ze ook haar latere man Jan van Bergen. Na hun huwelijk op 30 oktober 1941 ging ze in Heerle wonen en daar kreeg ze 3 kinderen. Na haar verhuizing naar Wouw kwamen er nog 6 bij! In de loop der jaren groeide de familie verder. Er kwamen 18 kleinkinderen, 34 achterkleinkinderen en inmiddels ook nog 2 achterachterkleinkinderen. Tot enkele maanden geleden woonde Dien nog zelfstandig en in woonzorgcentrum Blankershof heeft ze die zelfstandigheid nog steeds hoog in het vaandel staan. Het grootste plezier vond ze altijd in het opvoeden van haar kinderen. Ze zorgde ervoor dat die er altijd netjes uit zagen als ze naar school gingen of naar hun werk. Daarnaast genoot ze van haar vakanties. Vaak gingen ze naar Zuid-Frankrijk waar één van haar kinderen woont, maar ook Zeeland was een favoriete bestemming.

Schoolreünie in 2016

 

In 2016, tijdens een reünie van de Theresiaschool in Moerstraten, kwamen Dien en To elkaar weer tegen. Toen waren ze allebei 95 jaar. ,,We schelen maar één dag!”, vertelden ze toen enthousiast en vlogen elkaar in de armen. Ze haalden herinneringen op aan de inktpotjes in de vroegere banken en aan ‘meester Simons’ bij wie ze in de zesde klas zaten. En natuurlijk werden er allerlei verhalen verteld over wat er nog meer op de school te beleven was.