DWD-MediaDWD-Media

informatief / betrokken / overzichtelijk

Epilepsie bij de hond en kat

Epilepsie is een aandoening waarbij er herhaaldelijk toevallen optreden. De frequentie kan variëren van eens in de zoveel jaar tot enkele weken of zelfs dagen.

Globaal gezien zijn er twee vormen van epilepsie; primaire en secundaire epilepsie:

Secundaire epilepsie
We spreken van secundaire epilepsie wanneer de epileptische aanvallen veroorzaakt worden door aanwijsbare andere aandoeningen in het lichaam. Hierbij valt te denken aan ernstige lever- en nieraandoeningen, te laag suikergehalte in het bloed, hersenaandoeningen (infecties en tumoren) maar ook vergiftigingen. In principe kunnen dieren van alle leeftijden last krijgen van secundaire epilepsie, maar gezien de problemen meestal op oudere leeftijd.

Primaire epilepsie

Dit is de echte epilepsie zoals we die ook bij mensen kennen. Bij primaire epilepsie vinden de aanvallen plaats zonder aanwijsbare oorzaak elders in het lichaam. In de meeste gevallen zien we eerste aanvallen op een leeftijd van 1-6 jaar ontstaan.

Bij een aanval in optima forma kan het volgende worden waargenomen:

  • Omvallen en bewustzijnsverlies
  • Hevige krampen over het hele lichaam
  • Krampachtige bewegingen met de poten
  • Klapperen met de kaken, schuimbekken
  • Verlies van urine en ontlasting

Een epileptische aanval is niet te stoppen, het is belangrijk te beseffen dat uw huisdier tijdens een aanval geen enkele bewuste coördinatie heeft; probeer dus rustig te blijven en af te wachten. Probeer niet uw dier te kalmeren door hem te aaien of proberen vast te houden! Duurt de eigenlijke aanval langer dan 10 minuten, dan belt u uw dierenarts.

Onderzoek bij een dier met epilepsie

Is het de eerste keer dat uw huisdier een aanval heeft, dan is het verstandig de volgende dag een afspraak bij de dierenarts te maken. Deze zal de patiënt dan lichamelijk onderzoeken en in ieder geval bloedonderzoek doen naar de meest voorkomende oorzaken van (secundaire) epilepsie. Indien hierbij niets gevonden wordt, bestaat nog de mogelijkheid om een CT-scan van de hersenen te laten maken om een (relatief zeldzame) hersentumor uit te sluiten. Indien er geen afwijkingen gevonden worden, gaan we meestal uit van de diagnose primaire epilepsie.

Na een enkele aanval wordt eigenlijk nooit direct met medicijnen gestart. Het is verstandiger om een beeld te krijgen van de frequentie van de aanvallen. Sommige dieren krijgen maar eens per jaar of nog langer een aanval. Behandeling is dan niet nodig. Wanneer de aanvallen in frequentie toenemen kan wel een behandeling gestart worden. Over het algemeen wordt pas met een medicinale behandeling gestart wanneer de aanvallen vaker dan eens per 2-3 maanden optreden en/of wanneer de naweeën van een aanval erg lang duren.